วันธรรมดา ฟ้าไม่ใส

ไฟที่ออฟฟิศดับ..

..

สมองทึบ.. ตึ๊ดตื๋อ

สภาพบล็อกเลยเป็นอย่างที่เห็น

ลักลั่นกันชอบกล อันที่จริง.. ต้องมีเวลาคิด

มีเวลาทำ และมีเวลาใส่ใจ

เวลาหายาก.. พอมีเวลา เน็ตกลับไม่เป็นใจ

ถ้าเน็ตเป็นใจ.. นั่นคือ อยู่ที่ทำงาน เอิ๊กกก..

..

ตาบวม เพราะอ่านต้นฉบับ (งาน) มากไป

ตาบวม เพราะ search หาต้นฉบับ (งาน) มากไป

ตาบวม หรืออาจจะเพราะยังดึงดันจะอ่านนิยายต่อไป

เอิ๊กกกก...

..

ตาบวม สมองก็บวม

หน่วยความจำให้หัวหมดแล้ว..

จำได้แค่ "รักใคร" และ "เคยรักใคร" ก็พอ

เอิ๊กกกก..

..

อ่าน "กาแฟรสเสน่หา" มาค่อนเล่ม ชอบบบบ..

อยากอ่านแบบติดต่อกันยาวนาน แต่เวลาไม่เป็นใจ

สมองล้าเกินไป เก็บได้วันละนิด วันละหน่อย

..

นัดประชุม (เพลิงเสน่หา) ที่โรงกะบาน

นัดด้วยความห่วงใจ.. พี่ใคร ใครก็ห่วง

จริงไหม จริงไหม หรือไม่จริง

..

ถ้าบางอย่างมันแรงไป จากปากของใคร 3 ตัว

..

มาถึงขนาดนี้ จะไม่เข้าใจกัน ก็ให้มันรู้ไป!!

ฉันไม่ใช่คนดี และไม่ใช่คนยอมใคร

ถ้าวันนี้ ตอนนี้ ใครเห็นต่างไปจากที่บอก

เหตุผลประการเดียว คือ "รัก"

แค่นั้นแหละ..

 

 

คนโน้นจะเอาอย่างนี้

คนนี้จะเอาอย่างนั้น..

..

ใจคนเรายากเกินเข้าใจ

พูดมาอย่างนี้ แต่กลับคิดไปอีกอย่าง

ปากบอกว่า "รัก" แต่ในใจ "อาฆาต"

ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่กลับสาบแช่งอยู่ในใจ

อะไรกันนักกันหนา (วะ)

..

หิวกลับบอกว่า ไม่เป็นไร

อิ่มแล้วยังนั่งโซ้ยต่อ

อะไรกันนักกันหนา (วะ)

..

รักเขา แต่เขาไม่รักตอบ

เศร้าใจ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ จวนจะตาย

อะไรกันนักกันหนา (วะ)

..

อยากลืม แต่ลืมไม่ได้

บางวันคิดถึงเต็มหัวใจ

อะไรกันนักกันหนา (วะ)

..

ขออภัย ระยะนี้ไม่ได้เตรียมใจไว้เพื่อทายใจใครหลายๆ คน

ใครบางคนก็บอก วันเวลาหมุนไป
มักจะมีสิ่งใหม่ รอเราไปค้นเจอ
เป็นความจริงตลอด วันเวลาหมุนไป
เคยมีคนใหม่ๆ จากวันที่ไม่มีเธอ

ไม่ว่าโลกนี้ อะไรมันเปลี่ยนแค่ไหน
แต่ใจของฉันไม่เปลี่ยนเลย

เธอยังเป็นที่หนึ่งของใจ รู้ตัวไว้เลย
ความทรงจำเก่าๆ ไม่เคยลบเลือนหายไป
ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว จบนานแล้ว
แต่ดูเหมือนใจไม่เคยรักใครได้อย่างเธอ

ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะวันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร เธอคนเดียว

พอฟังเพลงเก่าๆ มันก็คิดถึงเธอ
ถึงเมื่อไรก็เธอ เธอ เธอ เธอเรื่อยไป
ไปในที่เก่าๆ มันยังมีภาพเธอ
ถึงเมื่อไรก็เธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ไม่ว่าโลกนี้ อะไรมันเปลี่ยนแค่ไหน
แต่ใจของฉันไม่เปลี่ยนเลย

เธอยังเป็นที่หนึ่งของใจ รู้ตัวไว้เลย
ความทรงจำเก่าๆ ไม่เคยลบเลือนหายไป
ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว จบนานแล้ว
แต่ดูเหมือนใจไม่เคยรักใครได้อย่างเธอ

ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะวันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร เธอคนเดียว

ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะวันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร นอกจากเธอ
นอกจากเธอ นอกจากเธอ....

 

 

สติแตกกระเจิดกระเจิงมาพักใหญ่

มีบางสิ่งเกิดขึ้น จะเรียกว่า ตัวช่วย หรือแรงบันดาลใจดีก็ไม่รู้

..

..

ลองมองย้อนกลับไป

นี่ไม่ใช้ครั้งแรกที่เราเจอกับปัญหา

ต่อให้เป็นปัญหาคนละเรื่องกันก็ตามที

บางครั้งทำให้เราแทบเป็นบ้า เครียดจนจุกอก

แล้วอะไรที่ทำให้เราผ่านเรื่องเหล่านั้นมาได้

..

การนิ่งเฉย และปล่อยเวลาแก้ปัญหาบ้าง

อาจใช้ไม่ได้กับทุกเรื่อง

แต่ว่าส่วนใหญ่ก็แก้ขัดได้อยู่หลายครั้งหรอก

ฉะนั้น.. เวลามีปัญหา จงมีสติและอดทนรอเวลาให้มาก

หลับตาซักตื่น.. บางทีอะไรอาจจะดีขึ้น

..

..

วันนี้ ที่พอมีเรี่ยวแรง ก็พยายามจะเข้าใจ "เหตุ" ของคนอื่นบ้าง

แม้ว่า "ผล" บางอย่างมันจะตกค้างในใจเราก็เถอะ

..

ตั้งใจเอาไว้เมื่อคืนว่าวันนี้จะลองปรับปรุงตัวเอง

เปลี่ยนวิธีคิดแบบใหม่ (เก่าที่อื่นมาใหม่ที่เรา เอิ๊กๆๆ)

จะลองยับยั้งชั่งใจให้มากขึ้น โกรธน้อยลง

(หรือถ้าโกรธน้อยลงไม่ได้ ก็จะพยายามหายเร็วดีกว่าไหม? หุหุ)

มองโลกในแง่ดี (แง่ร้ายก็ห้ามไม่ได้ ทำได้แค่แอบมอง ดีไหม ดีไหม?)

..

ถ้าผ่านข้อด้านบนมาแล้ว

จะฝึกจิตแบบแม่ชี เน้นรีสตาร์ทเข้าว่า

หนักเข้าก็ฟอร์แมตทิ้งซะ

รอก่อน.. วิทยายุทธ์ ต้องค่อยเป็นค่อยไป

 

"ในยามที่คนเราอ่อนและเจ็บปวด จะจากสิ่งใดก็ตาม

ต่างคน ต่างมีวิธี จะลืมเลือนมัน การปล่อยให้เวลาชะล้างคงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

แต่เนิ่นนานเกินไป..." : นกดวงจันทร์ (อภิชาติ เพชรลีลา)

 

โดยรวม อ่านแล้วชอบหนังสือเล่มนี้มากพอควร

มาเจอประโยคนี้ โดนกลางใจ ณ จังงัง ไม่มีข้อโต้แย้ง

อาจทำให้เราได้ "เข้าใจ" ใน "ความต่าง" ของ "ความคิด" มากขึ้น

 

ถ้าเราเลิกที่จะตั้งข้อแม้และกฎเกณฑ์บางอย่างเสียบ้าง

 

แค่นั้นจริงๆ

เจ็บที่ต้องพูดมันออกไป ว่าความรักเรามันจบแล้ว
ไม่อยากให้เธอต้องผิดหวัง เราควรแยกทางนับจากนี้

สิ่งที่เธอรอคอย สิ่งที่เธอนั้นต้องการ
ต่างจากฉัน มันทำให้รักไม่เข้าใจ โบกมือลา จากฉันไป

อยากให้เธอได้เจอหนทางเดินใหม่ อาจเจอใครดั่งใจเธอต้องการ
ส่วนตัวฉันจะขอเป็นทางผ่าน ขอเป็นทางผ่าน ให้เธอก้าวเดินผ่านไป

เจ็บที่สองเรายังผูกพัน แต่หมดหนทางที่จะรัก
อาจทำให้ใจต้องเจ็บช้ำ แต่คงไม่นานที่จลืม

สิ่งที่เธอรอคอย สิ่งที่เธอนั้นต้องการ
ต่างจากฉัน มันทำให้รักไม่เข้าใจ โบกมือลา จากฉันไป

อยากให้เธอได้เจอหนทางเดินใหม่ อาจเจอใครดั่งใจเธอต้องการ

 

:: เน้น คือเน้น ความรู้สึกมันเน้นอย่างนั้นจริงๆ :'(
ส่วนตัวฉันจะขอเป็นทางผ่าน ขอเป็นทางผ่าน ให้เธอก้าวเดินผ่านไป

อยากให้เธอได้เจอหนทางเดินใหม่ อาจเจอใครดั่งใจเธอต้องการ
ส่วนตัวฉันจะขอเป็นทางผ่าน ขอเป็นทางผ่าน ให้เธอก้าวเดินผ่านไป

เป็นแค่หนึ่งคนนี้
ที่รู้ดีกับหนทางของใจ
เป็นแค่หนึ่งคนนี้
ที่รู้ตัวว่าไม่ดีเหมือนใคร

อยู่กับความเป็นจริงกับสิ่งที่เป็นไป

เธอก็หนึ่งคนนั้น
ที่หวีงดีให้ชั้นเป็นเหมือนใคร
เธอก็อยู่ตรงนี้
แต่ว่าเราช่างเหมือนไกลแสนไกล

ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแต่จำใจ

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพัน

ได้ร่วมทางกัน จนสุดหนทาง
จากกันวันนี้เธอคงผิดหวัง

แต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น

ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแจ่จำใจ

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพัน

ได้ร่วมทางกัน จนสุดหนทาง
จากกันวันนี้เธอคงผิดหวัง

แต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น

แล้วจะเข้าใจ

เธอคงรู้ดี ที่ฉันต้องทำใจ
พาความรักไปให้ไกลเธอ
เจอความรักลวง หลอกกันให้พร่ำเพ้อ
คิดไปรักเธอหมดหัวใจ
วอนเธอด้วยสายตา อยากเห็นหน้าเธอ
ก่อนที่เธอจะจากฉันไป
คนมันรักจริง แต่สิ่งสุดท้าย
โทษหัวใจ ที่แอบไปรักเธอ
อาจเป็นตัวฉันที่ผิด ที่คิดรักเธอก่อน
รู้ตัวเมื่อตอนที่สาย
และคงเป็นฉันที่ผิด ที่คิดรักง่ายๆ
รักเธอมากไป รู้ตัวเมื่อสาย..ซะแล้วเธอ

 

สรุปว่า ชอบประโยคท่อนสุดท้ายที่สุด

ถ้าจะโทษใคร.. ก็คงโทษตัวเองที่ "ใจง่าย"

อ่อนไหว.. เกินความจำเป็น

 

ไม่เคยเธอคงไม่รู้ รู้หัวใจคนกำลังผิดหวัง
นึกว่าเจอคนดีแล้วคงจริงจัง

ไม่เคยเธอคงไม่รู้ ก็ขอให้ดูตัวอย่างจากฉัน
เสียน้ำตาอาวรณ์ร้องไห้ดัง-ดัง

กลบความผิดหวังที่พังลงจากเธอ

ได้แต่ขอเวรกรรมจงตามเธอไป

อยู่แห่งไหนสักวันคงตามทัน
ให้ความช้ำตามไปเตือนใจซะบ้าง

เจอะความผิดหวังรุนแรงสักครั้ง

ได้แต่ขอเวรกรรมจงตามเธอไป

อยู่แห่งไหนสักวันคงตามทัน
ให้ความช้ำตามไปเตือนใจซะบ้าง

เจอะความผิดหวังรุนแรงสักครั้ง