วันอาทิตย์ที่ผ่านมา.. ไปเดินชมสวนกับพี่ๆ เมรี

ได้ต้นไม้กันมาพอสมควร..

 

คืนนั้นก่อนจากกัน พี่กบบอกว่า "เค้าซื้อต้นไม้ให้พวกตัวเองคนละต้นแหละ"

อันที่จริงพี่กบบอกชื่อต้นไม้พันธุ์นี้แล้ว นัยว่าชื่อเป็น "มงคล" สุดฤทธิ์

 

ถ้าไม่ใช่ต้นไม้ผีสิงก็ต้องเป็นต้นไม้เอเลี่ยนแน่ๆ

 

ด้วยพื้นที่จำกัดของคนกรุงฯ ระเบียงไม่มีซักล้าง

ต้นไม้จึงจำใจจะต้องมาทนเหม็นอยู่ในห้องน้ำ.. หน้าชักโครก

 

วันจันทร์ เริ่มรู้สึกต้นไม้มันแปลกๆ ชอบกล

วันอังคาร รู้สึกเหมือนผีหลอกหรือเปล่า ใครหว่ามาหมุนต้นไม้เรา

วันพุธ เห็นช่อที่เป็นดอกพุ่งอวดใบวัยขบเผาะ เขียวอ่อน อวบนัก เริ่มยาวกว่าสองวันก่อนมาก

วันพฤหัสฯ เริ่มคุยกับพี่กบ พี่กบว่า "ต้นไม้นี่มันโตไวจริงๆ ง่ะ"

วันศุกร์ ทนไม่ได้กับการแผ่กระจาย แพร่พันธุ์โตไว และทิศทางที่ดอกหมุนเปลี่ยนไปมา

จากซ้าย ไปขวา จากหน้าไปหลัง ราวกับมีคนมาแอบแต่งวาง

 

ต้องจับผิดมันให้ได้ !!!

 

หยิบกล้องมาเก็บภาพเล็งมุมได้ 3-4 รูป ก่อนนอน (ประมาณเที่ยงคืน)

 

  (สังเกตดอก พิงชิดผนัง)

 

ระหว่างเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนราวๆ ซักตี 3 ดอกเริ่มเปลี่ยนทางอย่างเห็นได้ชัด

 

เย้ยยยยย.. ต้นบ้าไรฟะ อย่างนี้ไม่ธรรมดา

สมองคิด แต่ไร้อารมณ์จะมากดชัตเตอร์ตอนนี้แน่ๆ

 

 

 (ดอกมันหมุนมาแว้วววว..)

 

ไม่ก็เป็นต้นไม้จากดาวดวงไหนซักดวง

ฤาจะเป็นต้นเอเลี่ยน..

 

พระเจ้า ต้นไม้มีชีวิตก็จริง

แต่มีชีวิตขยับโตไวอย่างนี้ก็น่าคิด

จะแบ่งเซลล์ได้ และสุดท้ายก็ครอบครองโลกหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

 

 

"Bitch"

 

I hate the world today
You're so good to me
I know but I can't change
Tried to tell you
But you look at me like maybe
I'm an angel underneath
Innocent and sweet
Yesterday I cried
Must have been relieved to see
The softer side
I can understand how you'd be so confused
I don't envy you
I'm a little bit of everything
All rolled into one

I'm a bitch, I'm a lover
I'm a child, I'm a mother
I'm a sinner, I'm a saint
I do not feel ashamed
I'm your hell, I'm your dream
I'm nothing in between
You know you wouldn't want it any other way

So take me as I am
This may mean
You'll have to be a stronger man
Rest assured that
When I start to make you nervous
And I'm going to extremes
Tomorrow I will change
And today won't mean a thing

Just when you think, you got me figured out
The season's already changing
I think it's cool, you do what you do
And don't try to save me

I'm a bitch, I'm a tease
I'm a goddess on my knees
When you hurt, when you suffer
I'm your angel undercover
I've been numb, I'm revived
Can't say I'm not alive
You know I wouldn't want it any other way

note: เป็นอีกเพลงที่ชอบและรู้สึกถึงความลงตัวและความพอดีทุกครั้งที่ได้ยิน

ที่บอกว่า "พอดี" เพราะเพลงบอกถึงความเป็น "คน" ที่เป็นสัตว์ไม่ประเสิรฐนัก

มีส่วนที่ดีแสนดี (ในบางครั้ง) ผสมกับเลวเกินพิกัด (ในบางคราว) รวมแล้วแบบนี้แหละที่ "กำลังดี"

บางวันเราอาจจะอยากเป็นใครซักคนหนึ่งที่งี่เง่า อันธพาล อ่อนไหว

เกเร ร้ายกาจ ไร้สาระ อ่อนแอ ร้องไห้ และเอาแต่ใจ

ในขณะที่บางวันเราเต็มใจที่จะเป็น "คนดี" ที่ทำในสิ่งตรงกันข้าม

ทำด้วยความพร้อมและความเต็มใจ รวมทั้งมีพื้นที่ของจิตใจและอารมณ์

เผื่อไว้สำหรับบางสิ่งที่ต้อง "อดทน" ได้อย่างมากมายมหาศาล ซึ่งบางวันเราทำไม่ได้ (เลย)

เหรือที่ชอบเพลงนี้อาจจะแค่เหตุผลสั้นๆ ว่า มันบอก "ตัวตน" ของตัวเองได้มากที่สุด แค่นั้นหว่า???

 

อาจมีเหตุผลเป็นร้อยพัน ที่เธอคิดจะพูดให้ฉันได้ฟัง
ที่ในวันนี้ต้องเลิกลากัน ฉันก็เคยอยากรู้อยากถามว่าทำไม

ก็ไม่สำคัญอะไรกับฉันแล้ว ไม่ว่ายังไงก็คงจบเหมือนกัน
ก็ไม่ต้องพูดต่อ เพราะไม่สำคัญ จบแบบไหนจากตอนไหนก็เหมือนกัน

 

แต่เอาเข้าจริงก็เปลี่ยนใจ ไม่อยากได้ยินถ้อยคำใด ก็ไม่จำเป็นแล้ว

ก็ไม่สำคัญอะไรกับฉันแล้ว ไม่ว่ายังไงก็คงจบเหมือนกัน
ก็ไม่ต้องพูดต่อ เพราะไม่สำคัญ จบแบบไหนจากตอนไหนก็เหมือนกัน

 

note : ได้ฟังเพลงนี้ นึกถึงเขา..

กับความรัก เมื่อความอดทนมันมาถึงจุดนึง

สิ่งที่เคย "อยาก" กลับกลายเป็น "ไม่อยาก" ไปเสียได้

 

ไม่อยากแม้กระทั่งจะรับรู้ หรือรับฟังอะไรทั้งสิ้น

เหมือนอย่างในเพลงที่บอกไว้ "อย่างไรก็จบเหมือนกัน"

 

แยกทางเสียที.. รั้งไม่ได้ก็ไม่รั้ง อยากทำอะไรก็ทำ

ส่วนตัวเองก็เริ่มนับหนึ่งใหม่.. ถึงแม้ว่าจะนับเท่าไหร่ก็ไม่เคยถึงสิบเลยก็ตาม

 

 

คืนวันเสาร์ นอนบางบัวทอง
นอนจริงๆ เพราะง่วงจัดตั้งแต่ไม่ถึง 5 ทุ่ม
พี่กบเกิดขยัน.. อาการแบบนี้เรียกขยันหรือไฮเปอร์ฯ ก็ไม่รู้
หยิบคอมพิวเตอร์มาทำอะไรต่อมิอะไร..
..
รู้สึกตัวครั้งที่ 1 พี่กบยังนั่งมุมเดิม งุดๆ กับคอมฯ
รู้สึกตัวครั้งที่ 2 พี่กบยังไม่เปลี่ยนพิกัด
รู้สึกตัวครั้งที่ 3 และ... อีกประมาณเกือบ 10 ครั้ง
พี่กบยังคงไม่ไปไหน..
..
ตี 2 ครึ่ง แว๊กกกก.. ตื่นมาทุกสิ่งอย่างมืด
ใช้มือแตะข้างตัวครั้งที่ 1 ว่างเปล่า
ใช้เท้ากวาดทั่วเตียงอีกก็ ว่างเปล่า
ใจหายแว๊บบบ..
กลัว งง เพิ่งจะหลับ เพิ่งจะตื่น ลุกขึ้นมานั่ง น้ำตาไหล..
พี่กบหายไปไหนอ่ะ?
.
.
ร้องไห้.. พี่กบหาย
.
.
เดินไปเปิดไฟทุกดวงในห้อง ประตูห้องนอนล็อก
พี่กบหาย..
เปิดประตูห้องน้ำดู ประตูอีกด้านไม่ได้ล็อก
พี่กบต้องหายไปทางนี้แน่ๆ
.
.
โกรธ เสียใจ ใจหาย กลัว
นอนร้องไห้..
.
.
ตี 4 กว่า.. ฟังเสียงหมาข้างบ้านจนหลับ
.
.
รู้สึกตัวอีกทีเกือบ 6 โมงเช้า
รู้สึกตัวอีกหลายทีตอนที่พี่กบแอบย่องเข้ามาเข้าห้องน้ำ
ลืมตามองหน้าด้วยความอาฆาตแค้น โกรธ..
คิด และคิด .. โกรธไม่ได้
พี่กบไม่รู้ว่าเรามีปัญหาเรื่องการตื่นมาไม่เห็นใคร
ถ้าก่อนนอนเราอยู่ด้วยกัน จะกี่ตื่นก็ต้องอยู่ด้วยกัน
แล้วนี่หายไปไหน??
.
นอนพลิกตัวไปมา ตื่นมาส่งงานทางเมล์
อาบน้ำ ลงไปข้างล่าง
พี่กบออกไปซื้อหมูปิ้งไว้รอพี่นกกับพี่ทัย
.
.
นั่งโกรธอยู่ข้างบ้าน
"นั่งทำไรอ่ะ เหมือนนั่งสมาธิเลย" พี่กบทักแบบนิ่มนวล
"เปล่า.. เออ พี่ หนูมีไรจะบอกและจะคุยกะพี่ด้วย ซีเรียสนะ"
"หือ.. ว่าไงอ่ะ"
"มีไรจะขอ.. อย่าทำแบบเมื่อคืนอีกนะ"
"ทำไรอ่ะ"
"อยู่ด้วยกันแล้วหายไป หนูกลัว ใจหาย ไม่ชอบ อย่าทำอีกนะ"
"เอ๋า หวังดีประสงค์ร้าย นึกว่าจะให้หลับสบาย"
อ่านสีหน้าไม่ออกว่าพี่กบขำ หรืองง หรืออะไร
.
.
คิดว่าตื่นเช้ามาวันอาทิตย์แล้วจะต้องทำสวน
แต่สรุปว่า เช้าวันอาทิตย์ แค่นั่งเป็นกำลังใจให้เจ้าของบ้าน
กระทำชำเราต้นกระเพรา แมงลัก และโหระพา
..
ถ้ดมาทำน้ำสลัด ตกเที่ยงรับหน้ากับคนเขียนแบบสวน
รอเจ้าของบ้านตัวจริงออกมาคุยต่ออีกที
.
พี่นกพี่ทัยมาถึงแล้ว รีบบอก รีบฟ้อง และขอในสิ่งเดียวกัน
"ห้ามทำให้ตื่นมาแล้วไม่เห็นใคร"
.
ครบองค์ โซ้ยหมูปิ้ง ข้าวเหนียว ขนม และกาแฟ
ย้ายทัพไปดูต้นไม้แถวพระราม 5
แต่ละนางได้ต้นไม้ติดไม้ติดมือกลับมา
ที่เร้าใจที่สุดเห็นจะเป็น "หัวใจสะออน" นี่ล่ะ
ฝากมือเย็นไว้ที่ "ครัวชายคลอง" เพราะพี่ทัยอยากกินส้มตำ
จากสเต็กปลาหน้าหมู่บ้านพี่กบ จึงต้องยอมเพราะร้ากพี่
.
กลับมาขนของแบ่งสมบัติตามจริงและตามสัดส่วน
"พี่ทัยง่วงมั้ย"
"ไม่ ตัวเองง่วงอ่ะดิ"
"หึ ทนได้ เล่นไพ่นะ"
"ได้"
.
วงของเราจึงเริ่มขึ้น.. โดยพี่กบเป็นเจ้ามือ
ดูเหมือนเจ้ามือดวงจะขึ้น เพราะฟาดน้องไปทั้งวงเลยทีเดียว
พี่ทัย.. อย่างไรก็ไม่ยอมแพ้ ขอเพิ่มอีกขา ดักทาง
ดึงไปดึงมา ไพ่ขอบขึ้น "ไรอ่ะ ไม่ได้ตกลงกันตั้งแต่แรกเค้าไม่จ่าย"
พี่กบ.. (จำ) ยอมอีกตามเคย
แต่จะกี่ขา กี่มือมิรู้ได้ จู่ๆ พี่ทัยก็ขำ เดือดร้อนน้อง
"บะเอื้อก" เต็มปากเต็มจมูก ทำพื้นห้องเลอะเทอะ
.
"พี่ เค้าเพิ่มขานี้เป็น 20 ได้มั้ยอ่ะ"
"งั้น เค้ายอมให้พี่กินขานี้ ไปเลยดีกว่า"
อีท่าไม่ทราบได้ จู่ๆ เธอก็ได้ไพ่เรียง..
มองจากหน้าตาแล้วส่อเค้าว่า.. จะแอบปลิ้นไพ่จากทั้งสองขา
ยิ่งว่ายิ่งขำ ยิ่งจับผิด ฮา.. น้ำตาเล็ด
.
หลับๆ ตื่นๆ เล่นไป งงไป จู่ๆ พี่นกก็ปล่อยหมีมาให้เห็น
หลังจากนั้น เมื่อเห็นหมี ผีอีปลิ้นก็ออกอาละวาด
.
คงเป็นเจ้ามือที่ชนะขาดลอย กินรอบวง
พระอินทร์ sms มาตามให้เฝ้าด่วน จึงชิ่งขึ้นเตียง
รู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีเท้าเย็นเฉียบมาซุกผ้าห่ม
.
รู้สึกตัวอีกทีเมื่อคนที่นอนอยู่ข้างๆ ปลุกด้วยรอยยิ้ม
หันไปนัวเนียกับคนอีกข้าง ก่อนจะโดนเคาะให้ลุก
"เง้อ.. ขออีก 5 นาทีค่ะ" พี่ทัยต่อรองอีกเฮือกสุดท้าย
ก่อนจะลุกล้างหน้า.. ส่งพี่ ส่งน้อง ขนต้นไม้ลง
ส่ง sms ว่าถึงที่หมาย.. คนรับ sms วางใจให้หลับ
.
 

 

สืบเนื่องจากความจำเป็นที่จะต้องใช้ clipart

แต่ไม่รู้เพราะความไม่เป็นระเบียบในการเก็บของ

หรือเพราะระบบในการเก็บของดีเกินไป

ทำให้หาซีดี 3 กระเป๋าไม่เจอ

 

พยายามมา 3 วันแล้ว

แรกทีเดียวเข้าใจว่าอยู่ท้ายคุณน้องตาหวาน

วันถัดมารื้อดูทั้งคัน ไม่มีแม้เงายกเว้นกระเป๋าใบที่เคยใส่ไว้หิ้วหวีไปมา

กระทั่งเมื่อวานรื้อบนห้องดูอีกรอบ และเช้านี้ก็รื้อน้องตาหวานอีกรอบ

ไม่มี ไม่เจอ..!!

 

sms หาพี่ๆ ดูเผื่อว่าไปลืมไว้บ้านใคร หรือเผื่อใครผ่านตาเห็นบ้าง

มี 2 ข้อความตอบกลับมา ดังนี้..

 

หนึ่ง พี่ใหญ่ ตอบกลับมาว่า "คลิปโป๊อ๊ะเปล่า :-p มะเห็นนะ"

สอง พี่เสือ ตอบกลับมาว่า "คลิปอาร์ตม่ายมี มีแต่คลิ๊ปโป๊ เอาป้ะ อิอิ...."

 

เห็นความเหมือนในความต่างไหม?

เห็นอะไรในความเป็น "ตัวตน" ของแต่ละคนไหม?

 

ความเหมือนในความต่างหลายสิ่งทำให้เรามาอยู่ร่วมกัน

 

มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?

 

แต่ที่แน่ๆ พี่สองคนทำให้หนูหัวเราะขึ้นมาเป็นบ้าไปเลย!!!

 

 

ทุกสิ่งผ่านมา.. คงอยู่.. และ (ต้อง) ผ่านไป

แยกปัญหาเป็นก้อนๆ จัดการมันทีละก้อน

 

สติเป็นบ่อเกิดแห่งปัญญา

 

แต่ตอนนี้ยังทำไม่ได้..

 

 

 

เป็นคำถามที่ยังไม่ได้คิดหาคำตอบ

ระยะนี้เป็นระยะขี้เกียจคิด.. ยิ่งเรื่องซับซ้อนยิ่งไม่อยากคิด

 

'หนีปัญหา' จะว่าอย่างนี้ก็ไม่ผิด

บางครั้งรู้ว่าถ้าทำแบบนี้แล้วจะเจอปัญหา

คนที่ "ขี้เกียจ" เป็นสันดาน นึกไม่อยากจะแก้ปัญหา

เหตุผลเพราะเสียเวลานอน เอิ๊กกก..

ก็จะเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปเฉียดทุกสิ่งที่เป็นต้นเหตุของปัญหา

 

ทีนี้ปัญหาบางอย่างมันดันมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

บางทีก็มาแบบ ค่อยๆ ซึมเข้าไปในความรู้สึกวันละนิด

 

 

สรุปว่า "หนีไม่พ้น" ใช่ไหม? (อันนี้แอบถามตัวเอง)

 

แล้วตกลงว่าเรามีโลกกี่ใบ..

ไม่เคยนับแฮะ เพราะขี้เกียจ

แต่ที่แน่ๆ คนพิเศษมักจะไปอยู่กับเราในโลกทุกใบเสมอ

เพราะไม่ว่าจะขยับไปโลกใบไหน ยังไงก็นึกถึงเขาตลอดเวลา

และระหว่างเรากับคนพิเศษก็มี "โลก" อีกหนึ่งใบไว้เชยชม

 

 

บางทีเห็น "โลกใบใหม่" กำลังเกิดขึ้นอยู่ข้างหน้า

ถึงคราวที่ต้องมาตกผลึกความคิดแล้วว่า..

จะก้าวเข้าไปหาโลกใบนั้นดีไหม..

ยิ่งถ้าหากว่าโลกใบนั้นดันเป็นโลกคิดว่ามันจะเป็น "ปัญหา" ด้วย

 

เรื่องนี้ต้องคิดนานแฮะ!!

 

 

บางครั้งการใช้ชีวิตกับบางสถานการณ์

เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความระมัดระวังมาก

ยิ่งระวังมาก ยิ่งลน ยิ่งกลัว ยิ่งพะวง สูญเสียความมั่นใจ

 

 

พยายามคิดและคุยกับตัวเอง

ด้วยการเดินออกมาจากสถานการณ์และสิ่งเร้าตอนนั้น

มองกลับเข้าไปในฐานะของคนอื่น และตัวของเราเอง

บางครั้งพบว่า "เรากลัวมากไป"

บางครั้งพบว่า "สิ่งเร้ามันมากไป"

 

สรุปว่าจัดการกับความคิดตัวเองไม่ได้

ทั้งๆ ที่ถามตัวเองอยู่หลายครั้ง

คำตอบเดิมนั่นแหละ เพียงแต่ว่า บางเรื่องมันมีข้อแย้งได้

 

 

 

ช่วงนี้รั่วมาก รู้ตัวเองตั้งแต่ความทรงจำสั่นเต่อ

ลำดับความคิดเป็นการงานไม่ได้

เบื่อทุกอย่าง หิวการพักผ่อนอย่างสาหัส

รวมทั้งอยากหลบไปจากผู้คนซักพัก

 

มีอะไรหลายอย่างให้คิดให้ทำ

แต่ทุกอย่างลักลั่น ผิดรูป ผิดที่ ผิดทางไปหมด

 

สติแตก และที่แย่กว่านั้นคือ หัวใจมันเกเร

นี่แหละบังคับขืนเขากันยากที่สุด

 

 

 

 

 

กรี๊ด...

 

"ไม่ว่าเธอจะเคยเป็นใคร จะผ่านอะไรมา

ขอจงอย่าเป็นกังวล นี่คืนคนของเธอ

ไม่ว่ามันจะเกิดอะไร ต่อจากนี้ไป

ฉันจะอยู่ดูแลเธอ ด้วยความว่ารัก ด้วยใจ"

 

ฟังเพลงนี้แล้วอยากมีแฟนอกใหญ่และไหล่อุ่น

เอาไว้พิง เอาไว้อิงแอบ ..

 

ไม่แน่ใจว่าหลังจากที่ฟังเพลงนี้หลายรอบแล้ว

ความรู้สึกจะจมดิ่งกับอดีต หรือโบยบินฝันหาอนาคต

 

อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งชีวิตเคยมีแผล

ถึงจะเลิกเป็นแผลสดแล้ว แต่ร่องรอยที่ติดอยู่ในใจ

เหมือนแผลเป็นที่คอยตอกย้ำความผิดพลาด

ยากเอาการอยู่เหมือนกันที่จะลืม

แม้จะให้อภัยตัวเองกับความผิดพลาดที่ตั้งใจเลือกแล้วก็ตาม

 

แต่เมื่อวันหนึ่งต้องเผชิญหน้ากับใครสักคนที่ "รักเรา"

 

ถ้ามีเทพบุตรสักคนเดินเข้ามาแล้วรู้สึกแบบนี้จริงๆ

อาจจะเป็นการขุดรอยแผลเก่าให้กลายเป็นแผลสดอีกทีก็ได้

 

เริ่มมองเห็นแล้วว่า "การอยู่คนเดียว"

น่าจะเป็นการจัดการชีวิตส่วนนี้ได้ดีที่สุด